Μεγάλη και φοβερή είναι αυτή η εντολή του Χριστού. Όλοι
μας, αρχίζοντας από μένα, συνεχώς κρίνουμε και κατακρίνουμε ο ένας τον άλλον
και γι’ αυτό θα δώσουμε λόγο στη Φοβερά Κρίση του Κυρίου και Θεού μας Ιησού
Χριστού.
Θα μας κρίνει Αυτός διότι και εμείς κρίνουμε τους άλλους, ψάχνουμε να βρούμε στον πλησίον μας το παραμικρό σφάλμα ενώ τις δικές μας αμαρτίες δεν τις βλέπουμε και ούτε θέλουμε να τις σκεφτόμαστε.
φώτο - Δυτική
ακτογραμμή του Άθωνα (ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ απέναντι στο βάθος το επίκεντρο του σεισμού)
- κουνηθήκατε Γέροντα;
- αρκετά, για εμάς εδώ
είναι κάτι το σύνηθες, καθότι συμβαίνουν σεισμικές δονήσεις κάθε λίγο και
λιγάκι.
- αυτός ήταν δυνατός, αλλά παιδί μου ο σεισμός για εμάς έχει πνευματική αξία.
Κάποτε ό Μέγας Αντώνιος «έδεσε» τόν διάβολο καί τόν
ρώτησε:
- Τί φοβάσαι περισσότερο;
- Τήν ταπείνωση!
- Τί άλλο φοβάσαι πέρα από τήν ταπείνωση;
- Τήν ταπείνωση!
- Κάτι άλλο δέν φοβάσαι;
.... Όλα τώρα
ζυγίζονται.
Όλα τώρα
αποκαλύπτονται.
Η ψυχή του καθενός,
τα κίνητρα,
οι φοβίες,
οι ανησυχίες,
Η ευχή είναι το
σωσίβιο της ψυχής και του σώματος. Η ευχή είναι η βάση της τελειότητας. Θα
λεπτυνθείτε και θα πετάτε με την ευχή. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος σωτηρίας,
καθαρισμού και αγιασμού από την νοερά προσευχή. Αυτή γέμισε τον παράδεισο από
άγιους ανθρώπους.
inpantanassis
Τίποτα δὲν εἶναι μεγαλύτερο ἀπὸ τὴν καθαρὴ καρδιά, γιατὶ μία τέτοια καρδιὰ γίνεται θρόνος τοῦ Θεοῦ. Καὶ τί εἶναι ἐνδοξότερο ἀπὸ τὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ; Ἀσφαλῶς τίποτα.
Λέει ὁ Θεὸς γι᾿αὐτοὺς
ποὺ ἔχουν καθαρὴ καρδιά: ≪Θὰ κατοικήσω ἀνάμεσά τους καὶ θὰ πορεύομαι
μαζί τους. Θὰ εἶμαι Θεός τους, κι αὐτοὶ θὰ εἶναι λαός μου≫.
(Β´ Κορ. 6, 16).
Ποιοὶ λοιπὸν εἶναι εὐτυχέστεροι ἀπ᾿αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους; Καὶ ἀπὸ ποιὸ ἀγαθὸ μπορεῖ νὰ μείνουν στερημένοι; Δὲν βρίσκονται ὅλα τ᾿ἀγαθὰ καὶ τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὶς μακάριες ψυχές τους; Τί περισσότερο χρειάζονται; Τίποτα, στ᾿ἀλήθεια, τίποτα! Γιατὶ ἔχουν στὴν καρδιά τους τὸ μεγαλύτερο ἀγαθό: τὸν ἴδιο τὸ Θεό!
Ξέρεις γιατί
κυριεύεσαι από πνευματική ραθυμία και ακηδία; Επειδή δεν αγαπάς μ’ όλη σου την
καρδιά τον Κύριο.
Και όποιος δεν αγαπά τον Κύριο μ’ όλη τη δύναμη της ψυχής του, βλέπει την οδό που οδηγεί στη ζωή πολύ στενή και τεθλιμμένη, αισθάνεται τον ζυγό του Κυρίου ασήκωτο και τον νόμο Του ακατόρθωτο.
π. Δημητρίου Μπόκου
Ο άγιος Αντώνιος ο Μέγας (251-356 μ. Χ.) ανήκει στους ασκητές πρώτης γενιάς. Συνήθως λέμε για τα μηχανήματα, ότι τελειότερα είναι αυτά της τελευταίας γενιάς. Κινητά τηλέφωνα πέμπτης γενιάς. Μαχητικά F-16 τρίτης γενιάς και πάει λέγοντας. Εδώ όμως συμβαίνει το αντίστροφο. Οι αρχαίοι ασκητές είναι ανώτεροι από αυτούς της τελευταίας γενιάς. Όσο πιο πίσω, τόσο καλύτεροι. Όσο πιο παλιοί, τόσο ασκητικότεροι και αγωνιστικό-τεροι.
Καταγωγή
Ο Όσιος Παύλος ο Θηβαίος έζησε κατά την εποχή του Δεκίου
και Ουαλλεντιανού των βασιλέων το έτος 255, καταγόμενος από την Θηβαΐδα της
Αιγύπτου. Όταν είδε τον μεγάλο διωγμό, που εξαπέλυσε ο Δέκιος, φοβήθηκε τα
βάσανα και σκεπτόταν να φύγει σε μέρος κρυφό.
Στην βαθειά έρημο
Ο Όσιος ήταν δέκα πέντε χρονών όταν έμεινε ορφανός, είχε
δε μόνον μία αδελφή παντρεμένη, της οποίας ο άνδρας πήγε και τον πρόδωσε στους
τυράννους ως χριστιανό, με σκοπό να κληρονομήσει το μερίδιο της πατρικής
κληρονομιάς του Οσίου.
Ένεκα αυτού του γεγονότος, αφού έκανε την ανάγκη αρετή απομακρύνθηκε στην έρημο και στα βουνά. Όσο όμως περνούσε ο καιρός τόσο μίκραινε ο φόβος των βασάνων στην καρδιά του Οσίου και μάλλον γινόταν φόβος Θεού και επιθυμία Του να αρέσει στον Θεό.
