Eις τον Aγαθόνικον.
Ἀγαθονίκου κλῆσις ἀψευδεστάτη,
Χρηστὴν βοῶσα τοῦδε νίκην ἐκ ξίφους.
Eις
τον Ζήνωνα, Θεοπρέπιον, και Aκίνδυνον.
Τρεῖς
καρτεροῦντες μηχανήματος βίαν,
Τὰς
μηχανὰς λύουσι τοῦ παμμηχάνου.
Eις
τον Σεβηριανόν.
Ἐν
μάρτυσι τμηθεῖσιν αὐχένα ξίφει,
Σεβηριανὸς
τάττεται τμηθεὶς ξίφει.
Eις
τον Ζωτικόν.
Ἰδοὺ
παρ᾽ ἡμῖν καὶ Κυρηναῖος νέος,
Οὐκ
ἀγγαρευθείς, ἀλλ' ἑκὼν Σταυρὸν φέρων.
Ἔκτανε δευτερίῃ ξίφος εἰκάδι Ἀγαθόνικον.
-Δεν πονάει η πλάτη
σου, αλλά το αφόρητο βάρος που σέρνεις στη ζωή!
-Τα μάτια σου πονάνε
γιατί κοιτάς με αγανάκτηση.
- Δεν πονάει το κεφάλι
σου, αλλά οι σκέψεις σου.
- Δεν είναι ο λαιμός που πονάει, αλλά το ότι δεν μιλάς και όταν μιλάς με θυμό.
Τι είναι τα δάκρυα;
ρώτησαν ένα γιατρό.
-Πόνοι της καρδιάς που
υγροποιουνται, είπε..
-Τι είναι τα δάκρυα;
ρώτησαν και έναν μοναχό.
-Το χάδι του Θεού στον
άνθρωπο, απάντησε εκείνος..
Τὴν Ευχή Του Να Έχουμε Όλοι !!!
apantaortodoxias
.jpg)
Στὴν Καλύβη τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους, πάνω ἀπὸ τὸ σπήλαιο τοῦ Ἁγίου Ἀκακίου, ἔμενε ὁ Γέρων Αὐξέντιος μὲ τὸν ὑποτακτικό του, τὸν γερο-Χαράλαμπο.
Ὁ πατέρας Χαράλαμπος, σὰν πέθανε ὁ Γέροντάς του, εἶπε μὲ τὸν λογισμό του νὰ γίνει ἀνώτερος ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Ἤθελε νὰ κάνει περισσότερη ἐγκράτεια, νηστεία καὶ προσευχὴ ἀπὸ αὐτὴ ποὺ ἔκανε ὁ Γέροντάς του.
“Κάθε πρωί, να πίνετε παιδιά μου αγιασμό. πολύ αγιασμό. Να ρίχνετε
οι νοικοκυρές λίγο και στα φαγητά την ώρα που μαγειρεύεται “.
Το πρωί λένε οι ειδικοί, ότι είναι καλό όταν ξυπνάμε, να πίνουμε ένα ποτήρι νερό. Καλό λοιπόν είναι ,όταν το πρωί γεμίσουμε το ποτήρι μας με νερό, να ρίχνουμε μέσα σ αυτό και λίγο αγιασμό . Αμέσως θα έχουμε ένα ποτήρι γεμάτο αγιασμό.
Ὁ γέρο-Ἡλιόδωρος,
πρὶν ἀπὸ 150 περίπου χρόνια, ἦταν παραηγουμενιάρης καὶ ὑπηρετοῦσε τὸν Ἡγούμενο τῆς
Μονῆς Νικόλαο. Σὲ μία ὁλονύκτια ἀγρυπνία βρισκόταν στὸ ἱερὸ καὶ ἑτοίμαζε τὰ
θυμιατά, γιὰ νὰ θυμιάσουν οἱ ἱερεῖς καὶ διάκονοι, ὄταν θ’ ἄρχιζε ἡ Θ΄ ὠδὴ ποὺ
ψάλλεται: «Ἡ Τιμιωτέρα τῶν Χερουβείμ…».
Ἀπὸ τὴν θέση ἐκείνη
τοῦ ἱεροῦ, ὁ γερο-Ἡλιόδωρος, κάθε μέρα, ὅταν θὰ ἄρχιζε ὁ ψάλτης τό: «Αἰνοῦμεν,
εὐλογοῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν τὸν Κύριον…», ἔβλεπε μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς, σὰν
ὅραμα, μία μαυροφορεμένη, μεγαλόπρεπη γυναίκα, ποὺ τὴν συνόδευαν δύο Ἄγγελοι μὲ
ὁλόχρυσο θυμιατὸ στὸ χέρι καὶ θυμίαζε τὸν Ναό.
Περνοῦσε δὲ ἀπὸ τὰ στασίδια τῶν μοναχῶν καὶ θυμίαζε μέχρι ποὺ τελείωνε ἡ «Τιμιωτέρα» καὶ ἡ Θ΄ ᾠδή.
Σε όλη την περιφέρεια εκείνη, από τη Νέα Σκήτη μέχρι τη Μεγίστη
Λαύρα, έχουν πολλοί Πατέρες και ευλαβείς προσκυνητές χριστιανοί, αισθανθεί να
αναδίνει ουράνια ευωδία και άρωμα μοσχολίβανου.
Από τη Σκήτη της Αγίας Τριάδος, τα λεγόμενα «Καυσοκαλύβια» ανεβαίναμε με τον αδελφό μου Παντελεήμονα Μοναχό, στα Κελλιά της Κερασιάς.
Όταν άρχισε να βραδιάζη, έστρεψε το βλέμμα του προς τον ναό της
Μεταμορφώσεως, ο οποίος βρίσκεται στην κορυφή του Άθωνος.
«Προτού δε να καθίσω εις τον Γέροντα, είχον συνήθειαν κάθε απόγευμα δυο τρεις ώρες μέσα εις την έρημον -όπου είναι μόνον θηρία- εκαθήμην και απαρηγόρητα έκλαιγα, ώσπου εγένετο λάσπη το χώμα από τα δάκρυα και με το στόμα έλεγα την ευχήν.
Κωνσταντίνος Βαρδάκας
ΦΩΤΟ – πηγή
https://www.facebook.com/groups/948878515742767/?
Ο Τάφος της Παναγίας στα Ιεροσόλυμα
Δεν υπάρχει τίποτα πιο πολύτιμο στη ζωή του ανθρώπου από την
προσευχή. Κάνει το αδύνατο, δυνατό! καθιστά το δύσκολο, εύκολο!
Η προσευχή είναι τόσο σημαντική για την ψυχή του ανθρώπου όπως η αναπνοή. Όποιος δεν προσεύχεται στερείται της συνομιλία με το Θεό και μοιάζει με το δέντρο που δεν αποδίδει καρπούς και κόβεται και ρίχνεται στη φωτιά (Ματθ. 7:19).
Ένα πρωινό, μόλις είχε
ξημερώσει κι είχα τελειώσει τον Όρθρο, άκουσα ένα διακριτικό κτύπημα στη θύρα.
Πηγαίνοντας ν’ ανοίξω
σκεπτόμουν ποιος να ‘ταν πρωί-πρωί. Αντίκρισα σκυφτό τον Γέροντα Παΐσιο.
Ευλογημένε, μου λέει, πως τακτοποιήθηκες; Αδύνατος, κοντός, πρόχειρα ντυμένος, μ’ ένα ελαφρύ χαμόγελο. Χάρηκα έκτακτα για την απρόσμενη επίσκεψη.
