Ἂς κάνουμε λοιπὸν ἕνα ταξίδι· ταξίδι μὲ τὸ συντομότερο ἀπὸ
ὅλα τὰ μέσα, τὸν πύραυλο τῆς φαντασίας.
Ἂς διαβοῦμε τὸ Αἰγαῖο πέλαγος κι ἂς πλησιάσουμε τὶς ἀκτὲς
τῆς Μικρᾶς Ἀσίας.
Ἂν προχωρήσουμε ἀκόμη βαθύτερα, θὰ φθάσουμε στὸ ὑψηλὸ ὀροπέδιο τῆς Καππαδοκίας. Ἐκεῖ ἂς προσγειωθοῦμε. Βρισκόμαστε στὸ ἔτος 371.
Φώτο
από Θηβαίο Πολίτη
« Τὴν Θεοτόκον καὶ Μητέρα τοῦ
Φωτός, ἐν ὕμνοις τιμῶντες μεγαλύνωμεν.»
Την ώρα που θα ψέλνουμε Τα Μεγαλυνάρια στην ΥΠΕΡΑΓΙΑ
ΘΕΟΤΟΚΟ θα έρθει ο τούρκος αιφνιδιαστικά.
Αλλά εκείνη την ιερή στιγμή θα σφραγίσει τον ιστορικό
αφανισμό του με όσα θα συμβούν σε αυτόν στην συνέχεια.
Οι άγιοι μας τα είπαν ήδη όλα - απομένουν κάτι ψιλο-λεπτομέρειες για να ευθυγραμμιστούμε άθελα σε ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ
ΦΩΤΟ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ ΑΘΗΝΑ 1950 ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ
mixanitouxronou.gr
Ο άγιος Πρόκλος (+446μ.Χ.) για τα Θεοφάνεια μαθητής και
διάδοχος του Ιερού Χρυσοστόμου
Ιανουάριος 5 ΠΡΟΕΟΡΤΙΑ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ
Λόγος εις τα Άγια Θεοφάνεια
του εν αγίοις πατρός ημών Πρόκλου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως
Φάνηκε ο Χριστός στον κόσμο και τον άχαρο κόσμο στόλισε με απέραντη ευφροσύνη. Σήκωσε πάνω Του την αμαρτία του κόσμου και κατεπάτησε για πάντα τον εχθρό του κόσμου. Αγίασε τις πηγές των υδάτων και φώτισε τις ψυχές των ανθρώπων. Θαύματα αναμείχθηκαν με μεγαλύτερα θαύματα.
Τα μικρασιατικά Θεοφάνεια από τον Φώτη Κόντογλου - Αϊβαλι
1920
«…Στα θαλασσινά τα μέρη ρίχνουνε τον Σταυρό, ύστερ’ από τη
Λειτουργία των Θεοφανείων. Έτσι τον ρίχνανε και στην πατρίδα μου, κ’ ήτανε ένα
θέαμα έμορφο και παράξενο…».
Ξεκινούσε η συνοδεία από τη Μητρόπολη. Μπροστά πηγαίνανε τα ξαφτέρουγα και τα μπαϊράκια, κ’ ύστερα πηγαίνανε οι παπάδες με τον δεσπότη, ντυμένοι με τα χρυσά τα άμφια, παπάδες πολλοί κι αρχιμαντρίτες, γιατί η πολιτεία είχε δώδεκα εκκλησίες, και κατά τις επίσημες μέρες στις μικρές ενορίες τελειώνανε γλήγορα τη Λειτουργία και πηγαίνανε οι παπάδες στη μητρόπολη, για να γίνεται η γιορτή πιο επίσημη.
Μερικές φορές η σιωπή είναι η καλύτερη προσευχή που
μπορείς να κάνεις, όταν δεν βγαίνουν λόγια διότι η καρδιά πονά.
Στάσου σε στάση προσευχής και σώπασε, μόνο ότι πήγες να σταθείς μπροστά Του είναι και αυτό μια έξοδος θέλησης και αγάπης προς εκείνον. Αν δεν μπορείς να ψελλίσεις κάτι, δεν πειράζει. Να βυθιστούμε στην καρδιά μας και τότε θα τον ακούσουμε αφού πρώτα αφουγκραστούμε την δική μας κατάσταση. Το βρέφος του εαυτού μας….
“…Να σε κατηγορήσουν και να μην μιλήσεις, να σε βρίσει ο
άλλος και να μην μιλήσεις, να σε ταράξει ο άλλος και να υπομείνεις αυτό είναι
το τέλειο και αυτό πειράζει το σατανά. Γιατί αν έχεις όλες τις αρετές, δεν
έχεις όμως ταπεινοφροσύνη, τίποτα δεν έκανες.”
Όσιος Άνθιμος της Χίου 1869-1960
Έλαχε στον κλήρο μας να γεννηθούμε στον κόσμο κατά μια τρομακτικά ταραγμένη περίοδο. Δεν είμαστε μόνο παθητικά θεατές, αλλά μέχρι ένα σημείο συμμέτοχοι στον ισχυρό αγώνα ανάμεσα στην πίστη και στην απιστία, ανάμεσα στην ελπίδα και την απελπισία…
«Σήμερα τον Χριστιανισμό τον μισούν παντού! Για τους
ανθρώπους του κόσμου ο Χριστιανισμός είναι ένας ζυγός που τους εμποδίζει να
ζουν χωρίς περιορισμούς, τους στερεί την ελευθερία ν' αμαρτάνουν ελεύθερα!
Κάποτε ο Γκαίτε εκφράστηκε ως εξής για το θέμα αυτό: ''Μισώ δυό πράγματα μόνο: τους κοριούς και τον Χριστιανισμό!''. Τί ιεροσυλία, πόσο γελοίο! Την ώρα που πέθανε όμως φώναξε: ''Φως! Περισσότερο φως!''.
Ο Άγιος Εφραίμ γεννήθηκε στα Τρίκαλα στις 14 Σεπτεμβρίου του 1384μ.Χ. Ήταν ένα από τα οκτώ παιδιά της οικογένειας Μόρφη. Οι γονείς του όταν βάπτισαν τον Άγιο του έδωσαν το όνομα Κωνσταντίνος. Σε μικρή ηλικία ο Άγιος Εφραίμ ορφάνεψε από πατέρα. Από εκείνη την στιγμή η μητέρα του ανέλαβε εξ ολοκλήρου την φροντίδα της οικογένειας. Στην φροντίδα αυτή συμπεριέλαβε και την χριστιανική αγωγή των παιδιών της. Ο Άγιος από μικρός έδειξε ιδιαίτερη αγάπη για τον Θεό και την Χριστιανική πίστη.
.jpg)
Ἡ εὐχή, λοιπόν, γιά νά τήν ἀκούσει ὁ Θεός, πρέπει νά εἶναι ἡ ἀρχή μίας καλῆς θέλησης καί τό τέλος μίας φιλότιμης προσπάθειας. «Βουλομένων γάρ οὐ τυραννουμένων τό τῆς σωτηρίας μυστήριον», λέει ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ ὁμολογητής. Δηλαδή, ἡ σωτηρία ἀνήκει σ’ ἐκείνους πού τή θέλουν κι ὄχι σέ τυραννουμένους. Μέ τό ζόρι δέν πιάνει ἡ εὐχή καί τά πράγματα τότε ἀκολουθοῦν τό φυσικό τους δρόμο· δέ γίνεται θαῦμα.
ΜΝΗΜΗ ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ 4 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
Ο Όσιος Νικηφόρος έστειλε με επιστολή του από την Αθήνα,
στις 22 Ιουλίου 1961, στην Ηγουμένη της Ιεράς Μονής της Παναγίας Βοηθείας. Της
γράφει, λοιπόν:
«Θέλω να σας πληροφορήσω μερικά από τα θαύματα του αγιωτάτου μας Πατρός, όσα ενθυμούμαι. Γνώριζε όμως, κυρά Γερόντισσα, ότι εγώ στο Λωβοκομείο της Χίου επήγα το 1914. Ο άγιος μας Γέροντας είχε πάει στα 1912. Λοιπόν σ’ αυτά τα δύο χρόνια δεν γνωρίζω πόσα ετέλεσε. Ετώρα σου γράφω εκείνα τα οποία είδαν οι οφθαλμοί μου.
Από απόψε η σεπτή μνήμη του Οσίου Νικηφόρου του λεπρού.
Αντικρίζοντας τις μελανές σελίδες της ζωής του Αγίου αντιλαμβάνεσαι ότι η ασθένεια, ο πειρασμός, η δοκιμασία, ο πόνος, παρά την σκοτοδίνη που απλώνει στο τοπίο μέσα σου, μέσα από την στεναχώρια, μπορεί να γίνει, με την Χάρη του Θεού, από εμπόδιο στη θέα Του, το σκαλί για να Τον πλησιάσεις ακόμα πιο κοντά…