Όλα τα ανθρώπινα κάστρα έπεσαν σήμερα, μόνο η ΠΑΝΑΓΙΑ με τον ΑΚΑΘΙΣΤΟ ΥΜΝΟ σώζει τα ΤΕΙΧΗ της Ελλάδος.

Να γιατί στα δύσκολα που  έρχονται η ΠΑΝΑΓΙΑ μας θα σφραγίσει τα σύνορα για να προστατεύσει την πατρίδα μας.

Εκεί θα βρίσκεται η ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗ με τα στρατευμένα παιδιά μας  και θα  ετοιμάζει  την πορεία μας προς την  Καθ ημάς Ανατολή. «Εμείς, τι θα κάνουμε; Ο Ελληνικός στρατός θα πάρει μέρος σ’ αυτόν τον πόλεμο;» «Όχι» λέει. «Θα βγάλει η κυβέρνηση απόφαση να μη στείλει στρατό. Θα κρατήσει στρατό μόνο στα σύνορα. Και θα είναι μεγάλη ευλογία που δε θα πάρει μέρος. Γιατί, όποιος πάρει μέρος σ’ αυτόν τον πόλεμο, χάθηκε…» ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Θα ξαναζήσουμε πάλι μέρες ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ. Η ΠΑΝΑΓΙΑ μας βρίσκεται δίπλα στα παιδιά της έστω και αν πολλοί αμφιβάλλουν, διαστρέφουν και αποπροσανατολίζουν.

"Ὁ Πανάγιος Τάφος στή λαϊκή θρησκευτική παράδοση τῆς Ρωμηοσύνης"'

2ο Διεθνὲς Συνέδριο μὲ θέμα «Ἅγιοι Τόποι καὶ Ρωμηοσύνη»

Εἰσηγητής: κ. Ἐμμανουὴλ Γ. Βαρβούνης, Ἀναπληρωτὴς Καθηγητὴς Λαογραφίας, Τμῆμα Ἱστορίας καὶ Ἐθνολογίας Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης         

Θέμα: «Ὁ Πανάγιος Τάφος στὴ λαϊκὴ θρησκευτικὴ παράδοση τῆς Ρωμηοσύνης»  

 Ο Πανάγιος Τάφος υπήρξε ανέκαθεν το ιερότερο παλλάδιο της Ορθοδοξίας, αλλά και της χριστιανοσύνης γενικότερα. Όπως είναι γνωστό, ήδη από τον πρώτο χριστιανικό αιώνα ο τόπος όπου σταυρώθηκε, πέθανε, ετάφη και αναστήθηκε ο Θεάνθρωπος Ιησούς αποτέλεσε προσκύνημα για όλους τους χριστιανούς. Καθιερώθηκε έτσι η πρακτική της προσκυνηματικής θεωρίας, η οποία παρά τις ιστορικές και άλλες περιπέτειες της περιοχής, παρά τις κατακτήσεις και τις κάθε λογής καταστροφές, παρά την – επώδυνη συχνά – συνύπαρξη με τις άλλες μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες της ανθρωπότητος, συνεχίζεται με αμείωτο ενδιαφέρον και με αυξανόμενη ένταση ως και τις μέρες μας.

Μέχρι να ολοκληρωθεί το Brexit ποιος ζει και ποιος πεθαίνει; Γιατί όλοι βλέπουν τουρκία;

31 Οκτωβρίου 2019 Brexit – Halloween – Θρίλερ. Αυτή η ημερομηνία δεν μπήκε τυχαία, σηματοδοτεί μέχρι τότε πολλά πράγματα σε όλο τον πλανήτη και ιδιαίτερα στην περιοχή μας. 

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Επισημάναμε κατ επανάληψη μετά το βεβαιωτικό δημοψήφισμα του Brexit το καλοκαίρι του 2016, ότι αλλάζουν τα σύνορα στα Βαλκάνια και αλλάζουν τα ζύγια που κρατούσαν την τουρκία στο άρμα της Δύσης.

«Πορευόμενοι…»

Ὁ ἄνθρωπος πορεύεται. Αὐτὴ εἶναι ἡ ζωή του. Πορεία. «Ἐξ ὠδίνων μέχρι ταφῆς» (Θεοδωρήτου, Ἑρμηνεία τοῦ ριη΄ Ψαλμοῦ, PG 80, 1824)· ἀπὸ τὸν ἐπώδυνο τοκετὸ μέχρι τὸν ἐνταφιασμό του. Ποῦ πορεύεται; Μυστήριο. Πῶς πορεύεται; Τὸ μεγάλο πρόβλημα.

Στὸ πρῶτο ἐρώτημα, στὸ «ποῦ πορεύεται;», ἡ σύγχυση εἶναι ἀμέτρητη. Στὸ δεύτερο, τὸ «πῶς πορεύεται;», ἡ ἀπάντηση εἶναι ἐπώδυνη.

Ο ΑΠΤΕΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ

Στα πολύ παλιά χρόνια, όταν γνώρισε τον μαρτυρικό θάνατο ο άγιος του Χριστού Μερκούριος (3ος αιώνας), είχε κάνει πολύ μεγάλη αίσθηση τόσο το μαρτύριό του όσο και ο θάνατος του Ιουλιανού του Παραβάτου απ’ το ίδιο το χέρι του στρατηλάτου Μερκουρίου, κι ας ήταν ήδη τούτος ο Μάρτυς από καιρό σωματικά θανατωμένος. Εκείνα τα χρόνια λοιπόν, ζούσε σ’ εκείνα τα μέρη της μακρινής Καππαδοκίας ένας ιερεύς που δεν πρόσεχε τον βίο του. Πολλές φορές τον μάζευε η πρεσβυτέρα του μέσ’ από τα καπηλειά όπου έπινε και μεθούσε μαζί με τους μπεκρήδες και τους μεθύστακες του χωριού. Αυτό γινόταν αιτία να θλίβεται κατάβαθα η πρεσβυτέρα του και να στενοχωριέται πολύς κόσμος της ενορίας. Του έκαναν με τρόπο παρατηρήσεις, συστάσεις, μα εκείνος τίποτε:

Ερμηνευτικό σχόλιο στον Κανόνα του Ακαθίστου.

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Πρ. Ιερού Ναού Τιμίου Σταυρού Πειραιώς.

Εν Πειραιεί τη 1η Απριλίου 2016.

Όπως είναι γνωστό, η Εκκλησία μας από αρχαιοτάτων χρόνων καθιέρωσε να ψάλλεται πανηγυρικά η ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου, ή των Χαιρετισμών, που είναι αφιερωμένη στην Παναγία, κάθε χρόνο την πένθιμη και κατανυκτική περίοδο της αγίας και μεγάλης Τεσσαρακοστής, τις Παρασκευές των πέντε εβδομάδων των νηστειών, τις πρώτες τέσσερις Παρασκευές τμηματικά και την πέμπτη ολόκληρη. Στο πρώτο μέρος της ακολουθίας αυτής ψάλλεται πάντοτε ο λεγόμενος Κανόνας του Ακαθίστου. Στις γραμμές που ακολουθούν θα προσπαθήσουμε με τις πρεσβείες της Υπεραγίας Θεοτόκου και την βοήθεια καταξιωμένων διδασκάλων της πίστεώς μας, να προσεγγίσουμε ερμηνευτικά τα τροπάρια της πρώτης Ωδής του εν λόγω Κανόνος.

Ελλάς – Ελλάς μου, ανάστα, τι καθεύδεις, το τέλος εγγίζει και μέλλεις θορυβείσαι. ΑΝΑΝΗΨΟΝ επιτέλους…

«Ρόδον το αμάραντον, χαίρε, η μόνη βλαστήσασα· το μήλον το εύοσμον, χαίρε η τέξασα, το οσφράδιον του πάντων Βασιλέως. Χαίρε απειρόγαμε κόσμου διάσωσμα»

Αφού λέμε για την Ψυχή μας το του Μεγάλου Κανόνος την 5η εβδομάδα των νηστειών «Ψυχή μου, ψυχή μου, ἀνάστα, τί καθεύδεις τό τέλος ἐγγίζει καί μέλλεις θορυβεῖσθαι· ἀνάνηψον οὖν, ἵνα φείσηταί σου Χριστός ὁ Θεός…»

Να μην ΤΟ πούμε αδελφοί και για την Ελλάδα μας που είναι από μόνη της μια ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΨΥΧΗ;

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Ρίξτε μια ματιά κοντά και γύρω σας… ¨Τα σπίτια μας είναι όρθια και τα ερείπια μέσα σε αυτά είμαστε εμείς.¨

Η Ρωσία δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα να πουλάει διαστημική στρατιωτική τεχνολογία και να λαμβάνει τουρκικές λίρες. Κάτι άλλο ποιο σοβαρό συμβαίνει;

ΦΩΤΟ από Sputnik International

Τέτοια  παράδοξα ακούστηκαν και το ερώτημα είναι τι θα κάνει η Ρωσία τις τουρκικές λίρες, θα αγοράζει γερμανικά αυτοκίνητα πολυτελείας; ΣΟΚ -Τουρκία καλεί Ρωσία «έλα να μας σώσεις, μας διαλύουν» Οι Άγιοι Πατέρες προσέγγισαν με θαυμαστή ακρίβεια αυτά που σήμερα τρέχουν στην επικαιρότητα.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Αυτές τις στιγμές η τουρκία του Ερντογάν ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ρωσία ομοιάζει με εκείνο το παιχνίδι των παιδικών μας χρόνων, το κορόιδο, που προσπαθούν κάποιοι να το κάψουν, κτυπώντας το με « το τόπι της διάλυσης» .

Η αληθινή αγάπη φαίνεται στη θυσία

‹‹Υπάρχει μια παλαιά γιαπωνέζικη ιστορία, για ένα γεγονός το οποίο συνέβη με ένα παλιρροιακό κύμα πριν από πολλά χρόνια. Ένας γέροντας ζούσε πάνω στην κορυφή ενός λόφου κοντά στον απέραντο ωκεανό. Ένα βράδυ παρατήρησε ένα πανύψηλο τείχος νερού, βαθιά μέσα στη θάλασσα, που ερχόταν γρήγορα προς την ακτή.

Αμέσως η σκέψη του πήγε στους χωρικούς που βρίσκονταν αμέριμνοι κάτω στις καλύβες τους, στους πρόποδες του λόφου. Αν δεν μπορούσε να τους ειδοποιήσει σίγουρα θα χάνονταν – και δεν του απέμεινε καιρός να κατεβεί κάτω και να τους πει για τον κίνδυνο. Προσπάθησε να φωνάξει, αλλά η απόσταση ήταν πολύ μεγάλη. η ασθενική φωνή του δεν μπορούσε να τους φθάσει.

Ο πόνος μας βγάζει από τα ανθρώπινα μέτρα

Τελικά αυτά τα «γιατί» δεν έχουν τις απαντήσεις που η φτώχεια και η αδυναμία μας περιμένει. Στη λογική αυτή συνήθως παραμένουν αναπάντητα.

Γι' αυτό και ο Χριστός για το θάνατο δεν είπε παρά ελάχιστα. Απλά ο Ίδιος τον επέλεξε και πόνεσε όσο κανένας άλλος. Και όταν αναστήθηκε, το στόμα Του έβγαλε περισσότερη πνοή και λιγότερα λόγια.

Ο ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ

ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΦΟΥΝΤΟΥΛΗ

Στην επίσημη λειτουργική γλώσσα η ακολουθία αυτή ονομάζεται «Ακάθιστος Ύμνος» ή μονολεκτικά «Ακάθιστος» από την ορθία στάση, που τηρούσαν οι πιστοί καθ' όλη τη διάρκεια της ψαλμωδίας της. Έτσι και με τα λόγια και με τη στάση του σώματος εκφράζεται η τιμή, η ιδιαίτερη ευλάβεια, η ευχαριστία προς εκείνη, προς την οποία απευθύνουμε τους χαιρετισμούς μας.

Ψάχνω τον Θεό να μου πει…

Μία ανέκδοτη ιστορία που είπε κάποτε ο π. Μελέτιος.

~Κάποτε ένας χωρικός άκουσε στην εκκλησία ότι αν δώσεις ελεημοσύνη θα λάβεις εκατονταπλάσια από τον Θεό. Είπε λοιπόν στην γυναίκα του να δώσουν ως ελεημοσύνη το μοναδικό βόδι που είχαν και ο Κύριος θα τους επέστρεφε 100 βόδια για την καλή τους πράξη. Δεν δίστασε δε καθόλου να δώσει το βόδι του, έχοντας πλήρη εμπιστοσύνη στον Κύριο. Έδωσε λοιπόν το βόδι και περίμενε την ανταπόδοση από τον Θεό. Περνούσε ο καιρός και τα 100 βόδια δεν ερχόταν.

Ένα πρωί λοιπόν αποφάσισε να ανέβει στο γειτονικό βουνό για να βρει τον Θεό και να τον ρωτήσει πότε θα του έδινε τα 100 βόδια που άκουσε στο κήρυγμα του ιερέα. Ανεβαίνοντας στο βουνό συνάντησε έναν ασκητή.