+π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος
"Εἴδατε πόσο εἶναι ὅλα μεθοδευμένα καὶ συστηματικά; Δύο χιλιάδες χρόνια οἱ πιστοὶ παίρνουν ἀπὸ τὸ ἴδιο Ἅγιο Ποτήριο ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλο τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου. Καὶ γιὰ πολλοὺς αἰῶνες –ἀπὸ τότε ποὺ ἡ Ἐκκλησία εἰσήγαγε τὴ χρῆσι τῆς λαβίδος-, διὰ τῆς λαβίδος παίρνουνε οἱ πιστοὶ τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου. Οὐδέποτε τέθηκε πρόβλημα μεταδόσεως μικροβίων διὰ τῆς Θείας Κοινωνίας, οὐδέποτε.
Ο Άγιος Χαράλαμπος
απεικονίζεται σε πολλές εικόνες να πατά την πανώλη, η οποία παρουσιάζεται, σαν
ένα τερατόμορφο γύναιο που ξερνάει καπνούς από το στόμα. Σε άλλες εικόνες ο
άγιος κρατεί από τα μαλλιά ένα μαύρο δαίμονα, προσωποποίηση της πανούκλας.
ο ΑΓΙΟΣ μετά τα φρικτά μαρτύρια που υπέστη οδηγήθηκε στο τόπο της θανατικής τους εκτέλεσης ...τότε
Στις όμορφες αλκυονίδες του μηνός Φεβρουαρίου εορτάζουμε ( 11 του μηνός ) τον Άγιο Βλάσιο Επίσκοπο Σεβαστείας από την αγιοτόκο Μικρά Ασία. Έτσι και τα ΘΕΟΣΗΜΕΙΑ του Αγίου αυτού είναι «αλκυονίδες» στην πνευματική κοσμοχαλασιά των ημερών μας.
Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Χρόνια μεσοπολέμου στο άλλοτε λαμπρό κέντρο της πόλεως των Αθηναίων, πλατεία Κουμουνδούρου, όπου εγκαταβίωναν τότε μεσοαστικές οικογένειες.
Ο Χριστός –είπε ο
άγιος Πορφύριος– είναι παντού και όλοι οι Άγιοι είναι παντού. Τώρα αυτό
εξηγήστε το και εσείς, εγώ δεν μπορώ να το εξηγήσω.
Μόνο σας λέω, όπου σκέφτεσαι τον Άη-Αντώνη, και τώρα μπορεί να τον σκεφτώμαστε εμείς εδώ, άλλοι τον σκέφτονται στην Θηβαΐδα, άλλοι στην Αίγυπτο, άλλοι στα Ιεροσόλυμα, άλλοι στο Σινά. Αυτήν την ώρα είναι κι εδώ κι εκεί κι εκεί. Τι λέτε; Είναι στον κόσμο τον πνευματικό.
Η προσευχή μένει
ἀναπάντητη, ὅταν τό περιεχόμενό της ἔλθη σέ ἀντίθεσι μέ ἐκεῖνο πού παρέδωσε ὁ
Κύριος.
«Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀφήση τά θελήματά του, τότε συμφιλιώνεται μαζί του ὁ Θεός καί δέχεται τήν προσευχή του».
Σήμερα, Τρίτη 9
Φεβρουαρίου, η Εκκλησία μας εορτάζει την Ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Οσίου
Γεωργίου Καρσλίδη. Ας δούμε τι διηγείται μία μοναχή από εκείνη τη μέρα…
«Ήταν η ώρα εννάτη το πρωί. Είμαστε στο πόδι από την νύχτα. Εναλλάσσονταν όσες μπορούσανε να σκάψουν. Εμείς ψέλναμε, είπαμε την ευχή, χαιρετισμούς της Παναγίας, μέσα στο παγωμένο τοπίο που θύμιζε την Ρωσία απ’ όπου ήλθε. Hσυχία, να ακούγονται τα φτυάρια και ο κασμάς και το μουρμουρητό της ευχής και της Κυρίας Θεοτόκου ή παράκλησις και τo όνομα. Μουντός ό καιρός, σύννεφα, παγωνιά και η όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα αναστάσιμη. Μύριζε μέσα στους πάγους άνοιξη, είχανε καθαρίσει οι λογισμοί, είχε ελαφρύνει ο μέσα άνθρωπος, είχαν κρυφτεί τα πάθη.
† Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη
Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι κάποιο θαύμα τού Αγίου
Χαραλάμπου που συνέβη το 1944.
Στην νοτιοδυτική Πελοπόννησο, στην επαρχία Τριφυλίας, υπάρχει μία γραφική πόλις με 9.000 κατοίκους, τα Φιλιατρά. Πολιούχος της πόλεως είναι ο Αγιος Χαράλαμπος, και κάθε χρόνο στις 10 Φεβρουαρίου γίνεται μεγάλο πανηγύρι προς τιμήν του, και κατεβαίνουν σ' αυτό και οι Φιλιατρινοί που μένουν στην Αθήνα.
Ο ιερεύς της Μαγνησίας
Ο Άγιος Χαράλαμπος ο Ιερομάρτυρας και θαυματουργός, γεννήθηκε στην Μαγνησία το 90 μ.Χ. περίπου και μαρτύρησε στα χρόνια των μεγάλων διωγμών της Χριστιανοσύνης. Είχε το ευτύχημα να γεννηθεί από γονείς ευσεβείς χριστιανούς που κρατούσανε την πίστη τους στο Χριστό με κίνδυνο της ζωής τους στους δύσκολους, αλλά ηρωικούς εκείνους χρόνους των διωγμών. Στη Μαγνησία έζησε όλη του την ζωή ο Άγιος Χαράλαμπος. Αφιερώθηκε, εις την υπηρεσία του Χριστού. Έγινε ιερέας το 130 μ.Χ.
Ο Όσιος Γέροντας
Παΐσιος ο Αγιορείτης στο Βίο του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου (Χατζεφεντή)
διασώζει μια θαυμαστή εμφάνιση του Αγίου Χαραλάμπους στον Άγιο Αρσένιο και τον
ψάλτη του Πρόδρομο Κορτσινόγλου.
«Μια φορά στην μνήμη του Αγίου Χαραλάμπους», έλεγε ο Πρόδρομος, «πήγαμε στην Παναγιά (στο Κάντσι) να κάνουμε ολονυκτία. Όταν φτάσαμε στους Αίνους, βγήκε και ο Χατζεφεντής από το Ιερό, για να ψάλλουμε μαζί.
Γι’ αυτό λέγε την
ευχούλα, λέγε την ευχούλα, λέγε την ευχούλα και αυτό θα σε φέρει σε άλλη
κατάσταση πολύ καλύτερη, την οποία όσο και να σκεφθείς, δεν μπορείς να
σκεφθείς.
Ο μαθητής του δημοτικού σχολείου δεν μπορεί να καταλάβει τα του γυμνασίου, ούτε του γυμνασίου του πανεπιστημίου. Αλλά όταν η χάρις θέλει να έρθει μέσα σου, θα το καταλάβεις ότι είσαι τώρα μαθητής του γυμνασίου, είσαι μαθητής του πανεπιστημίου, ο ίδιος θα το καταλάβεις.
Κάποιος που κυνηγούσε
στην έρημο άγρια ζώα είδε τον αββά Αντώνιο να αστειεύεται με τους αδελφούς και
σκανδαλίστηκε.
Θέλοντας δε ο γέροντας να τον διδάξει ότι είναι ανάγκη που και που να συγκαταβαίνει κανείς στους αδελφούς, του λέγει: «Βάλε μία σαΐτα στο τόξο σου και τέντωσέ το».
Ο άπιστος είναι ο
πιο δυστυχισμένος των ανθρώπων, γιατί στερήθηκε το μοναδικό αγαθό πάνω στη γη,
την πίστη, που είναι ο μόνος αληθινός οδηγός προς την αλήθεια και την ευτυχία.
Ο άπιστος είναι τόσο δυστυχής, αφού έχει στερηθεί πια την ελπίδα, το μοναδικό στήριγμα στον μακρύ δρόμο της ζωής.