Όταν ήμουν νέος
μοναχός, μου έκαναν εντύπωση το διορατικό, το προορατικό
και το προφητικό
χάρισμα. Όπου άκουγα ότι υπήρχε γέροντας με τέτοια χαρίσματα έτρεχα με
ενθουσιασμό να τον συναντήσω.
Τώρα που γέρασα δεν
μου κάνουν ποια εντύπωση αυτά τα χαρίσματα.
Για μένα μεγαλύτερη αξία έχει να συναντήσω έναν άνθρωπο που έκανε υπομονή
Ό χρόνος είναι ένα
χωράφι, που καθώς εμείς περπατάμε ρίχνουμε σπόρους.
Τα λόγια μας, οι
πράξεις μας, οι ενέργειές μας, είναι ο σπόρος που πέφτει μέσα στο χώμα...
Εάν γυρίσουμε πίσω και κοιτάξουμε, μετά τρόμου θα αναγνωρίσουμε το έργο μας.
Το πρόσφατο μοιραίο περιστατικό στην Πάρνηθα , όπου
μια οικογένεια είδε τον άγριο λύκο να αρπάζει μπροστά στα έντρομα μάτια τους το
σκυλάκι τους για να το καταβροχθίσει , μας θύμισε ένα περιστατικό που μας
διηγήθηκε ο σεβαστός μας Γέροντας Παπα- Φώτης Λαυριώτης που τόσα κατά επανάληψη
αρθρογραφήσαμε για αυτόν από το 2013...
"Την δεκαετία της φτώχειας του '40 με βαρύ χειμωνιά έπρεπε νύκτα να πάω από ένα χωρίο σε άλλο διασχίζοντας τις παγωμένες πεδιάδες του Κιλκίς, οι χωριανοί μού έδωσαν ένα φακό για τον δρόμο, αλλά στα μέσα του δρόμου με περικύκλωσε ένα κοπάδι λύκων, τρόμαξα και άρχισα να λέω τους ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ, τότε είδα κάτι πρωτόγνωρο οι λύκοι ερχόταν ένας-ένας και ακουμπούσαν με τις τρίχες τους το ράσο μου και με ξεπερνούσαν βαδίζοντας πιο μπροστά από μένα. Αυτό γινόταν όσο έλεγα τους ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ
ΤΙ ΕΠΙΣΗΜΑΝΑΜΕ ΧΘΕΣ ΤΟ
ΒΡΑΔΥ ΣΧΕΤΙΚΑ
Σήμερα το απόγευμα 8
Ιανουαρίου του 2022 - Δακρυρροεί η ΠΑΝΑΓΙΑ η ΒΛΑΧΕΡΝΑ και μαζί της ο Άγιος
Παίσιος και ο Άγιος Ιωάννης ο Βατάτζης.
Βλ. https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/2022/01/8-2022.html
Γράφει ο Δρ.
Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Αδελφοί πριν λίγη ώρα
ένας καλός φίλος από την Θράκη μας, με ενημέρωσε για κάτι ΘΑΥΜΑΣΤΟ σαν και αυτά
που συμβαίνουν τούτες τις ώρες σε όλη την Ελληνική Επικράτεια και άλλοι τα
πιστεύουν και άλλοι τα αμφισβητούν.
Τέλος πάντων όλα αυτά
τα ΘΑΥΜΑΣΤΑ δεν είναι προς εντυπωσιασμό αλλά προς προβληματισμό και μετάνοια.
Πως έχει το γεγονός…
Την θλιβερή αλλά και
αναστάσιμη αυτή είδηση την μάθαμε πριν λίγο, όπως τυχαίνει να μας
γνωστοποιούν τόσα έκτακτα ΣΗΜΕΙΑ που
συμβαίνουν σε πολλά μέρη της Ελλάδος μας
αυτές τις ώρες - ΚΥΡΙΟΣ ΟΙΔΕ
Ο ηλικιωμένος Γέροντας είχε βγει τις ημέρες πριν τις γιορτές και επισκέφτηκε οικίες πνευματικών του παιδιών επευλογώντας τις εστίες τους και ενθαρρύνοντας τους σε όσα δύσκολα βιώνουν.
π. Δημητρίου Μπόκου
Από τα Χριστούγεννα μέχρι τα Φώτα μεσολαβεί μόλις ένα δωδεκαήμερο. Από τη Γέννηση όμως του Χριστού μέχρι τη Βάπτισή του πέρασαν τριάντα χρόνια. Γι’ αυτό και διαβάζουμε στην ευχή του Μεγάλου Αγιασμού ανήμερα των Φώτων: «Εν μεν τη προλαβούση εορτή νήπιόν σε είδομεν, εν δε τη παρούση τέλειόν σε ορώμεν, τον εκ τελείου τέλειον επιφανέντα Θεόν ημών». Στην προηγούμενη γιορτή, λέμε, σε είδαμε νήπιο, ενώ στην παρούσα σε βλέπουμε τέλειο, ώριμο άνθρωπο, στην πλήρη σου ανάπτυξη, και τέλειο Θεό. Ο εορτολογικός χρόνος συντέμνει, όπου δει, τον πραγματικό χρόνο των θείων γεγονότων χωρίς κανένα πρόβλημα.
Στην ζωή όλων μας, έρχονται ώρες που φεύγει ο ήλιος και
χάνεται και παγώνουνε όλα και γύρω και μέσα μας…
Όμως δεν είμαστε μόνοι μας. Υπάρχει ένας άλλος Ήλιος που είναι θερμότερος από τον γήινο και πεπερασμένο. Είναι το άδυτο Φως που κρύβεται στα έγκατα της ψυχής μας και δεν του δίνεται η δυνατότητα να αφήσει τις ακτίνες Του να διαποτίσουν όλη την ύπαρξή μας, γιατί δεν θέλουμε φως.
«Εδώ και μερικά χρόνια, ένας φιλομόναχος νέος είχε
παρακολουθήσει μια ολονυκτία σε μια Μονή του Αγίου Όρους με πολλή ευλάβεια.
Ήταν η εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου και, επειδή ήθελε και αυτός να αφιερωθή
στον Θεό, σε όλη την αγρυπνία στεκόταν όρθιος και προσευχόταν με κατάνυξη.
Όταν έφθασαν στους Αίνους, ο Ιερεύς έχριε τους Πατέρες και τους προσκυνητάς από το λαδάκι της κανδήλας της Παναγίας.
Αχ αυτές οι γιαγιάδες! Βγήκα φουριόζος από την Θεία
Λειτουργία προχθές,απ'έξω αστυνόμοι, τηλεοπτικά καν-άλαλα,καταγγελίες, κ.τ.λ.
Μια γιαγιάκα με κοιτά με ματάκια γλυκά και μου λέει:
- Πάτερ φοβάμαι!
- Τι φοβάσαι; δεν μεταλαμβάνεις; (είπα γεμάτος σιγουριά)
ΦΩΤΟ: “ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”
Κι έπειτα αναρωτήθηκα: ‘Άραγε εγώ είμαι ελεύθερος; Και τί σημαίνει ελευθερία;’ Το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό ήταν τα πάθη μου. Πώς να είμαι ελεύθερος όταν καταδυναστεύομαι από αυτά; Είμαι σκλάβος αλυσοδεμένος από τον εγωισμό μου, το θυμό μου, την φιληδονία, την κενοδοξία και τόσα άλλα… Ελεύθερος είναι ο άγιος, αυτός που έχει νικήσει τη σάρκα του και τις κακές ροπές της ψυχής του και είναι κύριος του εαυτού του. Πόσο λίγοι είναι όμως αυτοί! Και πόσοι ακόμα και απ’ αυτούς που με τη Χάρη του Θεού και με σκληρό και επίπονο αγώνα κατάφεραν να νικήσουν κάποια πάθη τους, δεν τα είδαν να επιστρέφουν με ορμή μόλις έχασαν για λίγο την προσοχή τους και τη θεία Βοήθεια; Ελεύθερος είναι αυτός που όταν μπορεί να θυμώσει δε θέλει και όταν θέλει δεν μπορεί. Ελεύθερος είναι αυτός που συγχωρεί, που δεν έχει μέσα του ίχνος μνησικακίας για τους άλλους ό,τι κι αν του έχουν κάνει στο παρελθόν ή στο παρόν.
