☦ Από το Συναξάρι: Όσιος Αλέξιος, ο άνθρωπος του Θεού

Ο όσιος Αλέξιος γεννήθηκε στην Ρώμη την εποχή του αυτοκράτορα Αρκαδίου (395-408). Οι γονείς του, ο ευλαβής συγκλητικός Ευφημιανός και η Αγλαΐα, ήσαν επί πολλά χρόνια άτεκνοι. Ο Αλέξιος έλαβε λαμπρή μόρφωση και όταν ενηλικιώθηκε, οι γονείς του προετοίμασαν τα του γάμου του με μια νεαρή κόρη εκλεκτής οικογένειας της αριστοκρα­τίας της Ρώμης. Όμως την ίδια την νύκτα του γάμου τους ο Αλέξιος, ο οποίος ποθούσε την αγία και τέλεια παρθενία, ψιθύρισε κάτι στο αυτί της συζύγου και αφού της παρέδωσε το δαχτυλίδι του, έφυγε κρυφά. Εμπιστευόμενος την θεία Πρόνοια, επιβιβάστηκε σε πλοίο και έφθασε στην Λαοδίκεια της Συρίας και από εκεί ακολούθησε ένα καραβάνι εμπό­ρων που κατευθυνόταν στην Έδεσσα.

☦ Λέγει ένας Άγιος: "Ενθυμου τον Θεόν εν ημέραις ειρήνης, ίνα σε ενθυμηθη ο Θεός εν ημέραις θλίψεως".

Πρέπει να ενθυμούμεθα τον Θεό πάντοτε και όταν ζουμε ημέρες ευτυχισμένες, με ειρήνη, με υγεία και ευφορία. Και όχι μόνον, όταν έχουμε θλίψη, ανάγκη και κίνδυνο, διότι έτσι θα μας ενθυμηθεί κι ο Θεός στην δυσκολία μας.

☦ Συγ-χωρώ…

Κάνω χώρο στην καρδιά μου να χωρέσω με σένα, με τον άλλο, με τον άλλο… Κάνω χώρο να χωρέσουμε μαζί. Συγχωρώ, σημαίνει βλέπω τον άλλο όπως είναι, με την αμαρτία του και την ανυπόφορη πλευρά του, με όλα τα βαρίδια του και τα ελαττώματά του, και λέω : – θα σε κουβαλήσω, όπως ένα σταυρό, θα σε κουβαλήσω μέχρι Τη Βασιλεία Του Θεού, είτε το θέλεις είτε όχι.

☦ Γιά να μήν πλανηθείς...

''Να ικετεύεις το Θεό με προσευχές και δάκρυα, να σου στείλει οδηγό απαθή και Άγιο... Αλλά και συ ο ίδιος να μελετάς τις θείες γραφές, και μάλιστα τα πρακτικά συγγράμματα των Αγίων Πατέρων... για να αντιπαραβάλεις σε αυτά τη διδασκαλία, και τις πράξεις του Διδασκάλου, και γέροντα σου, βλέποντάς τες όπως σε καθρέπτη και εξετάζοντάς τες...

☦ Το πιο σημαντικό πράγμα είναι να κρατήσετε την καρδιά σας από δυσαρέσκεια και, ιδιαίτερα, συναισθήματα εκδίκησης.

Προσευχήσου για όσους σε ενοχλούσαν, μην πεις τίποτα κακό γι 'αυτούς αλλά ταυτόχρονα, να θυμάστε ότι η σωτηρία και η αυτογνωσία είναι αδύνατη χωρίς θλίψεις.

☦Αυτή που έσκισε την εικόνα της Παναγίας, τι ακριβώς διδάσκει στα παιδιά μας;

Ζούμε περίεργες εποχές. Πολύ περίεργες. Κι όχι λόγω της πανδημίας αλλά του φασισμού. Αυτού, που όπως προέβλεψε, ο Παζολίνι, θα επιστρέψει μόνο με μία προϋπόθεση: Ως αντιφασισμός. Και είναι τέτοια η φανατίλα και των μεν και των δε που δεν έχουν τον παραμικρό ενδοιασμό να τα βάλουν με τα Ιερά και τα Όσια μας. Ακόμη και με την Παναγία.

Τις προάλλες στην Αθήνα κάτι περίεργα τυπάκια, διαδήλωσαν. Ένας κύριος, μεγάλης ηλικίας, ένας άνθρωπος που θα μπορούσε να είναι πατέρας ή παππούς τους, πέρασε από δίπλα τους κρατώντας μια εικόνα της Παναγίας. Μέγιστο έγκλημα…

☦ Θαρσαλέως!

"Θαρσαλέως". Αυτή η απλή και μεστή δυναμικότητας λέξη των Χαιρετισμών καταδεικνύει ξεκάθαρα το καθ' ημας Ήθος.

Η αγνότητα, η αγιότητα δίνει το θάρρος, την κατά Χριστόν παρρησία, την συνδιάλεξη την καθαρή, χωρίς προφάσεις και φόβους για τον άλλο. Το θάρρος είναι βασικό συστατικό των αγίων, των αγνών ανθρώπων, πού δεν έχουν να κρύψουν τίποτα και τίποτα δεν τους τραβάει προς τα κάτω, δεν τους κρατάει δεσμίους στα σκοτάδια. Αυτό το ήθος πάμε να το απολέσουμε σήμερα. Έχουμε νοθευτεί.

☦ Μία συγκλονιστική ιστορία ενός μοναχού

Η παρακάτω συγκλονιστική ιστορία είναι επίκαιρη και διδακτική εν μέσω Μεγάλης Σαρακοστής αλλά και των εσχάτων καιρών που διανύουμε. Διότι όλοι μας αποκλίναμε από τον αρχικό μας προορισμό, από  Κληρικούς μέχρι Λαϊκούς. ΟΛΟΙ ΜΑΣ.

Εμείς οι Λαϊκοί κάναμε θεό μας το χρήμα και ξεχάσαμε ότι είμαστε περαστικοί εδώ. Και για να το πω καλύτερα για να ξεχάσουμε ότι είμαστε περαστικοί από εδώ, κάναμε θεό μας το χρήμα. «..μέντοιγε ἐν εἰκόνι διαπορεύεται ἄνθρωπος, πλὴν μάτην ταράσσεται· θησαυρίζει καὶ οὐ γινώσκει τίνι συνάξει αὐτά..» (ψαλμ. 38/ 7). Αμελήσαμε την καθημερινή προσευχή μας γιατί «δεν μας φθάνει ο χρόνος». Όμως η αλήθεια είναι ότι ο πονηρός μας έβαλε τόσες δουλειές για να μην προλαβαίνουμε να δοξάζουμε καθημερινά τον ΘΕΟ. Υπάρχει μάλιστα και μια ιστορία η οποία αναφέρει:

☦ ΠΩΣ Ο 29ΧΡΟΝΟΣ ΒΙΟΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΑ ΕΨΑΧΝΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΜΈΣΑ ΑΠΌ ΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΕΓΙΝΕ ΜΟΝΑΧΟΣ ....

Θ.Π.: “Τις Θεός μέγας ως ο Θεός ημών ! Συ ει ο Θεός ημών, ο ποιών θαυμάσια  μόνος“

ΘΑ ΑΚΟΥΣΤΕΙ ΔΥΝΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΛΙΤΑΝΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ ΜΑΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΚΑΛΑ ΟΙ -ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ- ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΟΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΔΙΝΟΥΜΕ ΤΑ ΙΕΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΟΣΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΣ…

“….Το θαύμα αυτό μας το διηγήθηκε η βαστάζουσα αδελφή μας Ελένη το φθινόπωρο του 2012, όταν την συναντήσαμε στην Ιερά Μονή Πετράκη, κοντά στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός, όπου εργαζόταν, για να της δώσουμε την τσάντα με τα τευχίδια των Χαιρετισμών και τις πλαστικοποιημένες εικονίτσες που με ιδιαίτερη προσοχή, εκεί που η Χάρη του θεού την φώτιζε!!

☦ Η Κωνσταντινούπολη όχι πλέον η Πόλη των ονείρων, αλλά των ΕΛΠΙΔΩΝ

"Τα υπόλοιπα θα τα αναγγείλει  ο χρόνος από μόνος του"

¨Όταν ο θρύλος πλησιάζει για να πραγματοποιηθεί  πολλοί λαϊκοί θα επιμένουν στο ΠΟΘΟΥΜΕΝΟ και ελάχιστοι στα δάκτυλα μετρημένοι  θα είναι οι  εκκλησιαστικοί.¨

¨Η απιστία εκείνων των ημερών θα συναγωνίζεται τους μιναράδες της Αγίας Σοφίας και όπως ξαφνικά πέσουν αυτοί θα γκρεμιστεί και αυτή.¨

¨Όταν ο Ρώσος καταλάβει την ΠΟΛΗ δεν θα τολμήσει να Λειτουργήσει στην ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ γιατί θα περιμένει τον ΕΛΛΗΝΑ.¨

☦ Η προσευχή του Μανασσή

Πορευόμαστε ήδη στο αγωνιστικό στάδιο των αρετών της Μεγάλης Σαρακοστής. Η περίοδος αυτή είναι καιρός μετανοίας, για όσους έχουν ακόμα αίσθηση ενοχής και αμαρτωλότητας. Στο Μεγάλο Απόδειπνο, που ψάλλεται στις εκκλησιές μας κάθε βράδυ αυτή την εποχή, διαβάζουμε και την παρακάτω προσευχή του Μανασσή, Βασιλέα της Ιουδαίας, η οποία εντάσσεται σ’ αυτό το πλαίσιο της προσωπικής μας συνειδητοποίησης και μεταμόρφωσης. Ας τη μελετήσουμε προσεκτικά:

☦ Θλίβομαι...σε χρειάζομαι σαν παιδί σου κοντά μου...μην αργείς..

Εσπέρας Προκείμενο: Μη αποστρέψεις το πρόσωπό σου από του παιδός σου, ότι θλίβομαι.. Ήχος πλάγιος του τετάρτου.
Μόνο με ένα δωρικό ισοκράτημα ως ηχητικό υπόστρωμα.
Δεν ταιριάζει εδώ καμμιά άλλη αρμονία και "δεύτερη φωνή".
Και να θέλεις μέσα με μιά μετάνοια σαν παιδί να μικρύνεις και να χωθείς.