Μία ημέρα, των Αγίων
Αποστόλων ήταν, ήρθε ο παπα-Εφραίμ από τα Κατουνάκια να μας λειτουργήση. Και
μου έδωσε εντολή ο Γέροντας Ιωσήφ να μαγειρέψω ένα καλό φαγάκι, επειδή ο
παπα-Εφραίμ ήταν πολύ φιλάσθενος και στα πρόθυρα σχεδόν της φυματιώσεως...
Έσπευσα στην υπακοή και εκεί που του μαγείρευα, ο Γέροντας στεκόταν πάνω από το κεφάλι μου και μου έλεγε: – Δεν ξέρεις να μαγειρεύης τρομάρα να σου ’ρθη... Έτσι μαγειρεύει ο κόσμος και θες να το φάη κι ο παπάς;
Ξαφνιάζουν, στη σκιά
των καταιγιστικών εξελίξεων που βιώνουμε εν μέσω πανδημίας, οι αινιγματικές
φράσεις που είχε πει κατά καιρούς σε πιστούς ή σε άλλους μοναχούς ο γέροντας
Εφραίμ της Αριζόνας, ο οποίος εκοιμήθη στις 7 με 8 Δεκεμβρίου του 2019
Όσα εξομολογήθηκε σε μοναχό και πνευματικό του παιδί ο διορατικός γέροντας, που ξεκίνησε από το Άγιον Όρος και ανέπτυξε μια ισχυρή εστία ορθόδοξης πίστης μέσα στην έρημο της Αριζόνας, με αντανάκλαση σε όλες τις ΗΠΑ και στον Καναδά, λίγο προτού κοιμηθεί, την ώρα μάλιστα που άρχισε από την Κίνα ο παγκόσμιος εφιάλτης του κορωνοϊού, προκαλούν ρίγος: «Παιδί μου, δεν θα προλάβω την Πόλη, γιατί, παιδί μου, θα κοιμηθώ στην αρχή των γεγονότων». Τα ανατριχιαστικά λόγια του γέροντα αναρτήθηκαν από τον δρα Κωνσταντίνο Βαρδάκα στο ιστολόγιο «Ελληνορωμαϊκά» στις 8 Δεκεμβρίου 2019.
«Η προσδοκία των
εθνών» (Π)
Το πρόσωπο της Θεοτόκου υπήρξε για αιώνες η προσδοκία των εθνών. Καθώς γνωρίζει κανείς την ιστορία, τα ήθη και τα έθιμα των διαφόρων λαών, βλέπει ολοένα και περισσότερο τη βαθειά νοσταλγία της χριστιανικής ανθρωπότητος για την έλευσι του Σωτήρος, για την οποία πρωτεύοντα ρόλο θα έπαιζε η Θεοτόκος. Η ανθρωπότης περιμένει τον Χριστό μαζί με την μητέρα Του. Τα δάκρυα που έχυναν όλες οι μητέρες των ανθρώπων ήταν ικεσία στην μεγάλη μητέρα. Η κάθε μητέρα, κρατώντας στην αγκαλιά της το βρέφος της ήταν μια προεικόνισις της Παναγίας Βρεφοκρατούσας. Η Παρθένος Μαρία μετά τον Ευαγγελισμό θα πη: «από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί»! Στην πραγματικότητα όμως την Θεομήτορα την περίμεναν και τη νοσταλγούσαν όλες οι γενεές και πριν απ’ την εμφάνισί της. Εκτός από τον Κύριο Ιησού, κανένα άλλον δεν περίμενε τόσο η ανθρωπότης όσο το πρόσωπο της Πανάγνου. Σ’ αυτήν αναφέρονται προφητικά οι στίχοι του Άσματος: «είδοσαν αυτήν θυγατέρες και μακαριούσιν αυτήν βασίλισσαι και αινέσουσιν αυτήν» (στ' 9).
π. Δημητρίου Μπόκου
Πιστός συνοδοιπόρος σε όσους διοδεύουν την ατραπό της ανθρώπινης ταλαιπωρίας αναδείχτηκε, αιώνες τώρα, ο άγιος Νικόλαος. Και δικαίως, αφού «οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι» της ζωής βρήκαν στο πρόσωπό του τον κατάλληλο βοηθό και προστάτη. «Οι εν νόσοις τον ιατρόν, οι εν κινδύνοις τον ρύστην, οι αμαρτωλοί τον προστάτην, οι πένητες τον θησαυρόν, οι εν θλίψεσι την παραμυθίαν, τον συνοδίτην οι οδοιπόροι, οι εν θαλάσση τον κυβερνήτην, οι πάντες τον πανταχού θερμώς προφθάνοντα μέγιστον Ιεράρχην». Είναι ο «οξέως προφθάνων», αυτός που τρέχει αμέσως οπουδήποτε τον καλούν. Είναι θαυμασμού άξιο το φαινόμενο της ιδιαίτερης ευλάβειας και αγάπης του κόσμου προς τον άγιο Νικόλαο. Είναι ο άγιος του λαού.
Δεν υπάρχει πιο
"απελευθερωτικό" βίωμα φίλοι μου, από το να ομολογήσεις τις ελλείψεις
σου, τα λάθη σου, την ανικανότητά σου, την παραξενιά σου … και να ζητήσεις
έλεος και συγχώρεση από τον Θεό!
Όσοι έχουν προσωπική εμπειρία είμαι σίγουρος ότι θα συμφωνήσουν μαζί μου.
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
ΜΗΝΑ
«Γύναι, ἀπολέλυσαι τῆς ἀσθενείας σου», καί παραχρῆμα ἀνορθώθη ἡ γυναίκα. Αὕτη ἐστι ἡ ἀλλοίωσις τῆς δεξιᾶς τοῦ Ὑψίστου. Δηλαδή ὁ ἄνθρωπος γίνεται καί πάλι πρόσωπο ὅπως ἧταν καί πρίν τήν πτώση. Ἀνταποκρίθηκε ἡ ψυχή ἐκείνη ἀδελφοί μου στήν δωρεά αὐτήν τοῦ Μεσσίου, Ἰησοῦ καί ἀνορθώθηκε γνωρίζοντας ὅτι ἄν δέν ἀνταποκριθεῖ ἐδῶ στή γῆ στίς δωρεές τοῦ Χριστοῦ καί Θεοῦ, τότε πῶς θά τοῦ ἐμπιστευθεῖ τίς οὐράνιες εὐλογίες καί ἀποκαλύψεις καί μ’ ἕνα λόγο, τά ἐν γένει χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού μάρτυρες τούτων εἶναι ὅλοι οἱ Ἅγιοι διαχρονικά;
Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης και η μεγάλη ευλάβειά του
στην Αγία Βαρβάρα.
Γέροντα, στην Ακολουθία και στην Παράκληση της Αγίας Βαρβάρας αναφέρεται ότι η Αγία θεραπεύει τις λοιμώδεις ασθένειες.
Οί τρεις εύχές της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας
Μία άπό τίς τρεις προσευχές πού σώζονται καί υπάρχει στό βίο τής 'Αγίας άπό τό Συμεών τό Μεταφραστή είναι ή ακόλουθη:
«’Άναρχε Θεέ, ό τόν ουρανόν τείνας ώσεί κάμαραν, την δε γην έφ’ ύδάτων έδράσας, νεφέλαις ΰειν προστάττων, ήλιον τε φωταγωγόν πάσι παραστησάμενος καί τάς κοινάς ταύτας απολαύσεις δικαίοις τε καί άδίκοις, άγαθοΐς άμα καί πονηροϊς χορηγών, αυτός καί νϋν, έμοϋ δεομένης, είσάκουσον, Βασιλεύ, καί ός άν του Σοϋ ονόματος καί τής έμής άθλήσεως τω οίκω αύτοϋ έπισκήφειε, μη άλλο τι μηδέν τω λωβάσθαι σώματα καί λυπεΐν δυναμένων. Οιδας γάρ, Κύριε, ότι σαρξ ημάς καί αίμα, ποίημα των Σών άχράντων χειρών καί είκόνι Σή καί ομοιώσει τετιμημένοι. Αμήν».
Στη Ορθόδοξη Αγιογραφία παρατηρούμε πολλές φορές την Αγία Βαρβάρα να κρατάει το ποτήριο στο χέρι όντας προστάτιδα ενάντια στο αιφνίδιο θάνατο και μη θέλοντας να στερηθούν οι ετοιμοθάνατοι την θεία κοινωνία.
